سکته مغزی یک ضایعه مغزی است که در نتیجه بسته شدن عروق خون‌رسان مغز (در اکثر موارد) و یا پارگی عروق مزبور و خونریزی در داخل بافت مغز یا اطراف آن ایجاد می‌شود. سکته مغزی می‌تواند منجر به فلجی یا ضعف حرکتی یک سمت بدن، افتادگی یک سمت صورت، اختلال گفتار، اختلال بینایی و یا اختلال تعادل بشود که در مواردی می‌تواند بیماران را تا آخر عمر گرفتار عوارض سکته مغزی کند.

علایم سکته مغزی در این سه مورد خلاصه می‌شوند: 1) شروع ناگهانی ضعف حرکتی یک سمت بدن، 2) شروع ناگهانی افتادگی یک سمت صورت و 3) شروع ناگهانی اختلال گفتار. درصورت رخدادن آن تنها یک کار باید بکنید: تماس با اورژانس 115. از صبر کردن و یا بردن بیمار به بیمارستان با وسیله شخصی خودداری کنید.

بله. در صورت سرعت عمل در رساندن بیمار به بیمارستان امکان برگشت علایم با تزریق دارو و یا انجام عمل جراحی درون‌عروقی مغز (ترومبکتومی) وجود دارد.

بیشتر بیماران پس از سکته مغزی بهبودی پیدا می‌کنند که در مواردی می‌تواند منجر به بهبودی کامل ناتوانی‌های عصبی و یا کاهش قابل توجه آنها بشود. عمده این بهبودی بین 3 تا 6 ماه پس از وقوع سکته مغزی اتفاق می‌افتد و با انجام توانبخشی (شامل فیزیوتراپی، کاردرمانی و گفتار- بلع درمانی) بهبودی پس از سکته مغزی بیشتر می‌شود و سرعت می‌گیرد. بهبودی پس از سکته مغزی در بیماران با سن بالاتر، سکته‌های شدید‌تر، بیماری‌های زمینه‌ای عصبی و غیر عصبی، و سکته‌های مغزی پیشین کمتر و کندتر است.

باید بر دو نکته تمرکز کرد: 1) تقویت بهبودی پس از سکته مغزی با انجام توانبخشی (شامل فیزیوتراپی، کاردرمانی و گفتار- بلع درمانی) و بازگشت تدریجی به انجام فعالیت‌های زندگی؛ و 2) پیشگیری از سکته مغزی مجدد با کنترل عوامل خطر (از قبیل قطع سیگار، کنترل قند و فشار خون، افزایش تحرک و ورزش، و درمان آپنه انسدادی خواب)، مصرف داروها و انجام بعضی اعمال جراحی یا نورواندوواسکولار.